De afgelopen 3 weken hebben hulpvaardige handen ons weer een stuk verder gebracht op La Vache qui rit . Doordat Didier wederom niet is komen opdagen hebben we sterke man Jan Kruis een paar dagen ingehuurd. Hij heeft de binnenmuren van de cave afgesmeerd en zou met wat extra handen er bij ook wel de twee loodzware natuurstenen lateien boven deur en raam van de cave kunnen schuiven. In een oudere aflevering hebben we verteld over het 17e eeuwse graf dat in Larochemillay werd geruimd en waar we de randstenen als lateien konden gebruiken. We hadden er nog een van over voor boven de deur, maar voor het raam kwamen we nog een steen te kort. Halve Morvan afgespeurd, maar er kwam er geen boven water. Nu lag er nog wel een zandstenen exemplaar beneden bij buurman Ge , die ik ooit zelf heb aangevoerd , toen we jaren geleden de ruïne tegenover ut Huuske ruimden voor de stenen keermuren bij Henk en Ge. Ge had het in gebruik als opstap voor zijn terras trap. In ruil voor het metselen van deze opstap kon ik hem meenemen.

Dat meenemen viel behoorlijk tegen. Samen met Herman Raupp hebben we de latei op de steekwagen gekanteld , maar de wielen zakten weg in het grasveld en het bleek onmogelijk om het kreng naar boven te rijden. Dus lag hij in afwachting van een rugbyteam midden op ons beneden erf.

Onze Engels-Zuidafikaanse en Engels-Australische gasten bleken samen met Jan Kruis voldoende spierkracht in huis te hebben en kieperden het ding in de 4x4 terreinwagen van Jan, die moeiteloos onze helling kon nemen. Onze gasten reden mee naar Certiaux om hem ee uit te laden. En dus werd van deze gelegenheid gebruik gemaakt om meteen beide lateien boven deur en raam opening te plaatsen.

Onze huisruilpartners vonden de Champrobert rose veel lekkerder dan de wijnen van de ATAC en de door hun bezochte chateaux, dus gaven we hen een vrijbrief tot het reduceren van onze eigen voorraad. Het vrijwel vol raken van onze lege flessen standaard (capaciteit 215 flessen) binnen 12 dagen is het bewijs van mooi weer en grote dorst. Wij werden door hen uitgenodigd voor een braai op ons eigen terras. Ongelofelijk gezellig. Een aantal keren waren ze ook langs komen waaien op de Lachende Koe. Ze waren helemaal weg van Champrobert en de reservering van ut Huuske door de Londenaren in 2009 is al een feit. En we moeten niet vreemd opkijken als de Australiers Chris en Sarah terugkomen om te helpen in Certiaux.

Na het vertrek van onze gasten wilden we eigenlijk best blijven kamperen in Certiaux, waar we ons nog beter thuis voelen dan in Champrobert. Hulp uit Heeze was echter in aantocht en die hulp verdient beter dan kamperen op een bouwplaats. Ondanks de voorspelling van een week wisselvallig weer kregen we een van de meest zonnige ( en productieve) weken tot dusver deze zomer.. De zijmuren werden door de twee kale broertjes in saamhorigheid tot eindhoogte opgemetseld, Hans versleepte kruiwagens vol walnootbrandhout van beneden naar boven en trainde daarmede zijn fietsbenen. Ook werden deur en raamkozijnen door hem gesteld en door Joke met PU schuim voor eeuwig vastgezet en afgedicht. De flessentoren werd door Ionneke volledig geschoond, zodat de volgende charge van 200 flessen weer kan worden gebotteld.