La Vache qui rit heeft Warm Water 
Vanaf vrijdag a.s. kamperen wij op La Vache qui rit. Onze Zuidafrikaanse huizenruilpartners zouden oorspronkelijk op 2 augustus hun intrek nemen in de grange. Gedurende de bevallingsperiode van onze dochters in 2007 was die datum echter gewijzigd. Ik zat toen op een andere computer en heb nagelaten de correspondentie van die dagen over te zetten op mijn laptop. Geheel vergeten en dus ging ik er van uit dat ze op 2 augustus zouden komen, tot afgelopen week opeens een mailtje kwam- tot vrijdag de 18e.

Alzheimer Junior en zijn gade moesten toen wel snel aan het improviseren- een tent opzetten op de Lachende Koe leidt met het stevige bouwvakken dat we doen tot nog strammere botten.
Dus twee bedden gezet op de toekomstige logeerafdeling en een voorlopige waterleiding gelegd naar de boiler, een stortbak geplaatst in het toilet met een doucheaansluiting. Tuinslang naar buiten en straks als vanouds , maar nu met 120 kilometer uitzicht , op een pallet onder de Gardena douche.

Joke is al dagen druk bezig de grange gastenvriendelijk te maken, kleerkasten vrij te maken en een noodkeuken in Certiaux te bouwen .

In la Vache qui rit huist bij onze afwezigheid een grote witte uil op de bovenverdieping. Kom je boven dan schrikken beide aanwezigen zich lam en de uil zoekt klappend een weg naar buiten ; de spanwijdte van zijn vleugels is echter groter dan de breedte van de raamopeningen. Net op tijd sluit de vogel de vleugels om in torpedovorm het gebouw te verlaten. Ik hoop er nog eens een foto van te kunnen schieten. De komende week plaatsen we echter de ramen in de topgevel, dus zal Mijnheer de Uil wel een ander verblijf zoeken om overdag een uiltje te knappen.

Vanaf maandag komt Didier na 2 jaar afwezigheid onze gelederen weer even versterken; als dat echt door gaat komen we weer in een stroomversnelling. Afhankelijk van de voortgang die de mate van bewoonbaarheid zal bepalen, gaat de grange in 2009 deels of geheel in de verhuur. In elk geval in juli-augustus, wanneer ik me, zoals elk jaar, dood erger aan de uren lang jankende bosmaaiers van de Parijzenaars in Champrobert.

Te krenterig om een paar keer per jaar het maaien uit te besteden,dan kan je je pelouse gewoon met een motormaaiertje korten; als het gras een meter hoog staat betekent dat 5 dagen achter elkaar binnen eten, want buiten kan je je niet verstaanbaar maken. Godzijdank komen die rakkers maar een paar weken per jaar en kunnen wij wegvluchten naar onze bouwplaats, waar het werken tot mijn verbazing alleen maar leuker wordt.