Slechts een paar uur nadat we op zondag 6 januari vertrokken uit Champrobert en Juliette nog even sterkte in zware tijden hadden gewenst, is de laatste echte Morvandiau, ons ongekroonde dorpshoofd, onze druide, een der laatste maquis, Georges Bouchet gestorven.

Voor ons was Georges de belichaming van de Gallische hartelijkheid, gastvrijheid en positieve grondhouding. Met Georges is Champrobert zijn ziel kwijt geraakt.

Hieronder een fragment uit een stukje dat ik een aantal jaren geleden heb geschreven voor de regio informatie Bourgogne dat staat op de website van http://www.gites.nl/ onder de titel 2000 jaar Champrobert en de Morvan in een notendop. Het moment dat ik toen vreesde is nu aangebroken





De geschiedenis van de Morvan in de 2e Wereldoorlog wordt gekenmerkt door grote aantallen verzetsgroepen (maquis). De oudste nog levende inwoner van Champrobert is een van deze verzetstrijders. Gelukkig zijn er inmiddels een reeks boeken geschreven die de geschiedenis van deze verzetsgroepen hebben vastgelegd. Achter vrijwel elk verzetsmonument in de Morvan zit een verhaal dat een film waard is. De legendarische maquis Louis, met zijn eigen Vrijstaat - Camp des Frachots - tussen Larochemillay en Sanglier, slaagde er zelfs in, na een complete mobilisatie van alle mannen boven de 18, om het zuidelijk deel van de Morvan zelf te bevrijden voordat de Geallieerde troepen en de Vrije Fransen van de Gaulle dat deden. Helaas werd Louis een week voor de capitulatie bij het beproeven van een stuk luchtafweergeschut, dat de Britten 1 kilometer buiten Chiddes voor hem hadden gedropt, opgeblazen.

Twee van zijn manschappen, 80- ers, Georges en Marcel mag ik tot mijn vrienden rekenen.Morvandiaux staan bekend om de hoeveelheid alcohol die ze kunnen nuttigen, maar op doktersvoorschrift moeten mijn bejaarde vrienden het daarmee wat kalmer aan doen. Ze zijn, net als hun vrouwen, verzot op Hollandse advocaat. Elk jaar komen ze in de laatste week van oktober bij ons op een Quatre de Morvan , waarbij de mannen oorlogsherinneringen ophalen en na enkele glaasjes uit volle borst verzetsliederen gaan zingen. Georges kent elke boom, elk huis en elke pierre de borne (grenssteen die de scheiding tussen percelen aanduidt) tussen le Niret en Larochemillay. Bij de aankoop van een al 50 jaar leegstaand huisje kregen wij automatisch een 7-tal bosperceeltjes die voor ons onvindbaar waren totdat we Georges om hulp vroegen. Gewapend met een sikkel aan een lange stok, ( zoals de druide van Asterix), een 100 meter lang meetlint en de kadasterkaart gingen we met op weg. Het meetlint had hij niet nodig. Zelfs op plaatsen waar geen pad te vinden was en je je door dicht struikgewas heen moest worstelen, zocht hij even met zijn stok tussen mos en bladeren en vond de grensstenen van onze bospercelen.

Georges en Marcel zijn unieke Morvandiaux, de laatsten der maquis in onze vallei. We vrezen het onvermijdelijke moment dat ook hun fermettes verworden tot maisons secondaires.