Celibatair keutelen in de Morvan
Mijn echtgenote is een paar weken ons nageslacht aan het koesteren in het Noorden. Dus kan ik in eigen tempoe doeloe tempo mijn dagen vullen met keutelen op verschillende fronten tegelijk.
Allereerst is daar de moestuin. De afwisseling van malse stortbuien en felle lange opklaringen hebben alle sporen van de hitte en de langdurige droogte van juni-juli uitgewist en de Morvan is weer zoals die hoort te zijn : duizend tinten groen. Zelfs de sla doet het weer voorbeeldig. De blauwe druif kleurt met de dag donkerder en de eerste zoete druiven zijn al geplukt. In tegenstelling tot vorig jaar ben ik nu op tijd voor de sperziebonen en de tomaten. Een dagelijkse oogstronde doet de vriezers vullen. De haricots verts zijn van topkwaliteit: slank , botermals en vol van smaak. Zelfs ik kan er van smullen, terwijl ik helemaal geen sperzieboonliefhebber ben. Elke twee dagen wordt er een charge geblancheerd en ingevroren De geplukte tomaten laat ik eerst nog een paar dagen rijpen op de terrastafel voordat ik ze verwerk. Om de beperkte vriezercapaciteit te ontzien worden ze voor een deel gepureerd om later als basis te dienen voor tomatensoep of pasta saus. De mini komkommers laten zich precies in dat tempo oogsten waarop ze worden geconsumeerd: dagelijks eentje naar recept van Joke: verdronken in olie , citroenazijn, peper, zout en suiker.
Woensdagavond had ik de Kardinaal en zijn vrouw te eten en die hebben genoten van een verse tomatensoep met een aroma dat ze nog nooit hadden geproefd. Altijd word ik bij hen uitgenodigd om een vorkje mee te prikken als ze zien dat ik alleen ben, dus ook nu. Maar omdat we ze in 2 jaar niet retour hadden genood, vond ik het mijn beurt om voor hen te koken.
En dan is er onze entree in de grange die al jaren wacht om te worden opgeknapt. Dit was het laatste stukje immer Unvollendete. Stukjes muur die al sinds 1850 wachten om te worden gevoegd. Een kattenluik dat toegang biedt aan ongedierte en ongenode gasten, een bundel electriciteits buizen die los over de vloer ligt. Kortom geen entree om gasten door te laten binnenkomen. Omdat onze oude betonmolen het begeven heeft, hebben we in de promo een nieuwe gekocht samen met een jong stel dat onder in Sanglier woont, vlak bij de Lachende Koe. Dit stel, Karel & Lies, waren bij mij aan komen lopen om advies in te winnen bij V.o.F. de Gleuvenvullers. Hun uitgespoelde muren moesten opnieuw worden gevoegd en de faam van de V.o.F. was kennelijk tot boven aan het dal van Fossats doorgedrongen. De nieuwe betonmolen draait nu beurtelings bij hen in Sanglier en bij mij in Certiaux, een afstand van nog geen 500 meter. Ik maak per etmaal slechts een volle betonmolen met voegspecie voor de hal in Champobert, dus gaat er wel een week overheen voordat die klaar is. En dan moeten we nog met het Parlement in overleg of we die muren naakt laten, of dat we er een laagje verf over zullen smeren.
Het derde front is het Lac. Als ik gewekt word door zonnestralen met een staalblauwe hemel is het inpakken en wegwezen naar het Lac. Het water is er inmiddels wel afgekoeld naar een graad of 20, maar nog lekker genoeg om te zwemmen en af te koelen. Woensdag was zo een dag. Jammer genoeg geen wind om te surfen. Bij de Auberge du Bon Accueil meteen alle resterende kamers geboekt voor zaterdag 28 juli 2007. Voldoende voor VZ Almelo, maar te laat voor Van Houten cs.
En dan is er natuurlijk nog La Vache qui rit. De kale vlakten van oktober 2006 zijn verdwenen en de jungle van braambossen dreigt alweer terug te keren. Het ingezaaide gazon op huis-hoogte doet het nu prima. Onze twee maaimachines zijn allebei en panne en onze reparateur Didier laat ons (weer eens) in de steek. Op alle erven staat het gras op slangenhoogte dus moeten we vanavond onze vriend maar eens ernstig toespreken zodat we eindelijk weer eens een dag kunnen maaien. En zodra de hal klaar is gaan we door met afvoegen van de Lachende Koe
