De Petalos op Vakantie en Brallende Brulkikkers 




Op Moeders en Doktersvoorschrift is uw Morvankabouter veroordeeld tot Absoluut Niks Doen. En daar is geen betere plek voor dan ons Zigeunerkamp aan het Lac. Afgezien van een doodstille visser en een incidenteel groepje amateur kunstschilders, die de verdronken bomen in het meer trachten te vatten op het linnen, hebben we het meer en de oevers exclusief voor ons alleen in deze tijd van het jaar.

Terwijl Champrobert zucht in de hitte is het zelfs in de volle zon met de bries over het water prima uit te houden, wordt het iets te heet, dan plonzen we het aangenaam koele water in.

Slechts de voetbal van Nederland en hospitaal bezoek hebben ons de afgelopen twee weken af en toe weggeroepen van ons Back to BasicVerblijf op le Domaine des Trois Soeurs. Nergens rond het Lac is een kroeg met TV, dus moeten we even terug naar Champ en bevloeien dan meteen even de dorstige moestuinen. De volgende morgen dan weer spoorslags terug naar ons Kamp.

Eigenlijk is alleen het ontbreken van elektriciteit, tv en pc aansluiting het verschil met de echte wereld. Voor de rest is alles hetzelfde: de wijn is koel en de cuisine is perfect. Het lijkt wel of onze kokkin in haar primitieve keuken onder het afdak nog meer in haar element is dan in haar keuken thuis.

Gisteravond zaten we tot 20.45 uur in ons blootje op ons strandje ,dan is het temperatuurverschil groot als je terug komt in de schaduw van onze camping . Meteen aankleden met lange broek en een kampvuur aansteken. Opa Petalo gaat al om 10 uur onder zeil en Oma Petalo blijft in deken gehuld nog lang lezen bij het kampvuur.

Het niveau van ons Lac is een fractie gedaald de afgelopen dagen, maar het water aan onze zijde van de weg is nog volop aanwezig. In deze poel hebben zich brulkikkers gevestigd, die bij tijd en wijle een oorverdovend lawaai produceren. De allereerste nacht konden we er moeilijk van slapen. Om dit stelletje brallers het zwijgen op te leggen hebben we contact gelegd met dr reigerkolonie aan gene zijde van het Lac. Een van de daar nestelende paren lijkt gehoor te hebben gegeven aan ons verzoek. Een aantal keren per dag komt een reiger met lome vleugelslag over het Lac aanzweven , daalt statig neer tussen onze moerasbomen en begint aan een overdadig maal. Al na korte tijd lijkt zijn maag voldoende gevuld voor de totale behoefte van zijn gezin en vertrekt de reiger weer naar zijn nest aan de overkant.

Daar zijn twee groepjes naaldbomen met een groot aantal nesten in de toppen. De stront, die de reigers produceren, is kennelijk dodelijk voor die bomen; zij vormen de enige dode vegetatie rond het Lac en daardoor is de kolonie vanaf kilometers zichtbaar.