De afgelopen week en een grafzerk ui 1706 



Nog nooit heb ik een voorjaar in de Morvan meegemaakt met het klimaat van dit jaar. Na een zomers begin eind maart kwam dezelfde koudegolf die Nederland teisterde hier huishouden. Echter wel met sneeuwbuien die zorgden voor witte toppen op de Beuvray en de Haute Arche.

Kon ik eerder nog pochen over buiten ontbijten in mijn T shirt, de afgelopen week heb ik alleen met een ijsmuts op de kop, 3 lagen kleding waaronder een dikke trui , met als 4e laag een oud skijack het op de bouwplaats uithouden.

Alleen gisteren, Goede Vrijdag , was even een goede uitzondering: om 9.30 ging de ijsmuts af, om 10 uur het skijack uit, om 10.30 de trui uit en om 11.30 was het T shirt voldoende. De barometer was echter al weer richting noodweer geslagen, dus wisten we ook zonder meteo dat ze zuidwester en de laarzen wel weer klaar konden worden gezet.

Onze vloerverwarming zorgt gelukkig wel voor een continue aangename temperatuur in de woonkamer, ook als ik de kachel niet brand. Deze gaat pas aan als ik na een dagje bouwplaatsmanagement in Certiaux weer thuis ben. Ik gebruik deze term maar, want uit mijn eigen handen komt dezer dagen bitter weinig.

Deze week hadden we naast Giles, ook een dagje Didier , een Amerikaan en 2 dagen bobcat met Gerard le Belier. De laatste heeft de rioleringsellende van vorig jaar definitief opgelost in Champrobert en tevens de stal en schuur in Certiaux uitgevlakt en alle stenen naar buiten getransporteerd. Ook hebben we de regenafvoer van de Lachende Koe ondergronds richting moestuin aangelegd en een platvormpje laten graven onde de source, badkuip eronder en we hebben een minibadje en water voor de plantjes onder handbereik

Didier heeft naar middeleeuwse traditie de afscheiding naar de weide onder ons me afgelegde hazelaartakken gevlochten, met zijn allen hebben we weer tientallen bomen omver gehaald en klein gemaakt. Hierdoor is het uizicht over dal richting oost weer veel weidser geworden en komen nu ook allerlei pittoreske mini weilandjes in het zicht. Het sombere weer heeft nog niet genood tot het fotograferen hiervan’

De Amerikaan, een eco-biologische tourist, die bij Giles logeerde, heeft meegeholpen met de tirage des cailloux ,het keien rapen uit de hopen steen gemengd met aarde, die door de bobcat ut de stalruimte waren gebracht. Mocht dan een alternatieve eco tourist zijn, hij zat bij zijn ontbijt al met zijn eerste stickie en hij had minder puf dan de Opaas onder ons.
Met de inzet van al deze mankracht en materieel was het een kostbaar weekje, maar we zijn weer een maar centimeter dichter bij ons einddoel.

Een van de wapenfeitjes van de afgelopen week was het te pakken krijgen van oude lateien van kalksteen en graniet. Van de slordige boer in Mongaudon bij Prepoche kocht ik een dure kalkstenen latei voor boven het nieuwe raam in de woonkeuken. Dat venster moet nu wel eens
afgemaakt en ik kon niet to St Juttemis wachten totdat ik er een gratis tegen het lijf zou lopen.

Dezelfde dag dat ik dat ding op de aanhanger heb gehaald, kom ik later in gesprek met de kantonnier van Larochemillay, Raymond. Raymond regelde vorig jaar het verkeer tijdens de begrafenis van onze dorpsgenoot Jean Vadrot en was toen helemaal hoteldebotel geworden van Joke met haar zwarte hoed en sexy zwarte jurk met hoge split. Raymond laat elke keer dat ik hem tegen kom zijn adoratie van mijn echtgenote luid blijken. Dit soort mannen, die niet alleen voor de bermen van de gemeentewegen , maar ook voor de begraafplaats verantwoordelijk zijn, zijn in het algemeen aartsritselaars. Dus ook van lateien. Voorzichtig pols ik Raymond of hij me misschien aan oude lateien kan helpen. Natuurlijk- in alle soorten en maten. Hij neemt me mee naar de begraafplaats en laat me een graf zien uit 1706 (!!!!!) dat hij moet ruimen. Het grafzerk wordt gevormd door een zestal prachtige ganieten brokken, die niet zijn te onderscheiden van dezelfde brokken die in de steengroeve worden gehouwen als latei. Wat moeten die kosten ??? Un rendez-vous avec ta femme. Ja lekkere jongen, die ga ik niet ruilen voor een grafzerk uit 1706. Dus een sportief prijsje afgemaakt voor de 2 grootste jongens en die werden de volgende morgen klokslag 8 keurig bij me afgeleverd. Onze vensters aan de westzijde hebben straks een grafzerk uit 1706 als latei.