Over Champ, dalnevel en Kweenie 
Champrobert is weer op zijn best. De bevolking van de maisons secundaires is weer terug naar hun echte thuis en afgezien van onze huurders en Philipe le Fou hebben we alleen onze geruisloze permanente bewoners.

Deze zomer ben ik nog sterker dan vorig jaar tot de slotsom gekomen dat ik Champrobert beter kan mijden in juli-augustus. Het gaat dan steeds meer op een camping lijken met alle vrolijk sociale geluiden van groepen mensen die zich buiten amuseren. Vooral omdat de akoustiek zodanig is dat je langs de helling elk gesprek kan horen ook op 150 meter afstand.
De enige plaats waar je werkelijk helemaal niets hoort, is bij ut Huuske. Het Witte Huis van Philipe le Fou blokkeert elk geluid vanuit het dorp.

Philipe heeft 7 weken lang met zijn zoon en inmiddels ook zijn dochters zijn huis van buiten opgeknapt, een hele verbetering. Alleen heeft hij het meest belangrijke verwaarloosde gedeelte overgeslagen. De brede dakoverstekken en windveren zijn het laatst geschilderd in de vijftiger jaren, maar hij zag dat boven zijn hoofd werken niet zo zitten en heeft dus alleen de gemakkelijke muren gedaan. Hij heeft diverse mensen benaderd, waaronder mij, om die klus op te knappen. Over ons lijk dus. Het hele huis zou moeten worden afgeplakt om de muren te beschermen tegen verfspatten. Bovendien ben je verloren als je deze Parijzenaar een pink geeft. Een aantal zomers durfde Joke alleen maar snel per fiets langs zijn huis (sic)

Dit weekend zal ook Le Fou terug gaan naar Parijs nadat hij zijn tuinkabouters heeft ingepakt voor de winter.

Vanmorgen lag de eerste herfst dalnevel in de vallei. Prachtig gezicht zoals de bergtoppen en hoogste bomen boven de mist uittoornden en de zon de nevel in losse flarden als witte wieven aan de bovenzijde tracht op te lossen. Jammer genoeg is de camera bij Brammetje en niet hier. En dalnevel ( Ja Neef ) betekent dus wel wakker worden met een barstende koppijn.

Een slenterrondje met Kweenie doet ook die koppijn gelijk de dalnevel oplossen. Voor de trouwe lezers van ons gebazel: Het Relaas van een Rollatorhond ( zie 30 juli) schijnt veler Uwer beroerd te hebben. Reacties varieerden van kippenvel en tranen tot schaterlach. Slechts enkele weken nadat Kweenie mij haar verhaal deed vertalen in mensentaal, besloot ze dat het echt genoeg was. Ze stopte met eten , verstopte zich urenlang onder de struiken in Meerle en had zodanig verstervingsverschijnselen dat ik haar graf al bijna had gedolven. Ik schatte in dat haar begrafenis bijna gelijk met de geboorte van Bram kon plaats vinden. Wie schetst onze verbazing dat ze na drie volle etmalen hongerstaking weer begint te eten , te lopen en te kwispelen. Kweenie geeft kennelijk de voorkeur aan een Frans graf met uitzicht op Champrobert. Bij aankomst in Champ heeft ze zowaar haar ochtend voer en avond voer binnen 3 uur na elkaar schoon opgevroten. Ze heeft er weer zin in.