Lichte ergernis aan de Paradijsgrens
Zondag 10 juli
Lichte ergernis aan de Paradijsgrens
Parijs heeft vakantie en Champrobert weet dat. Onze hameau heeft zijn Parijzenaars weer binnen. Vanaf vrijdagmiddag gieren de bosmaaiers vrijwel non stop van een uur of tien tot zonsondergang.
De overeenkomst tussen een jetski en een bosmaaier ? Juist ja, oorverdovend lawaai en in ons geval met echo tegen de berghelling. Nu moeten we niet zeuren, dat is alleen met Hemelvaart en bij de start van de grote vakantie van de Fransen. Jammer is alleen dat het zoontje van de familie Leleu dit jaar voor het eerst de bosmaaier van pappa mag bedienen en dat zo leuk vindt dat hij probeert ook volstrekt daar niet voor in aanmerking komende stukken te maaien, zoals de doodlopende Route de Marbrerie. Gelukkig hebben onze huurders er geen last van, het grote huis van Philip le Fou blokkeert alle lawaai richting Huuske.
Vanmorgen vroeg hebben Jo en ik eerste samen een videgrenier gedaan in St Pereuse, op een 30 kilometer hier vandaan. Fietsje in de auto, want ik heb aan een enkele rommelmarkt genoeg en Joke wil graag een rondje Nievre doen en ook nog de videgreniers in St Eloi bij Nevers en St Leger des Vignes bij Decize pakken. De wind is nog lekker verfrissend in de morgen en het asfalt is nog niet gesmolten. Een lekker ommetje gemaakt via Dommartin, waar van de gebroeders van Munster nog niets te zien was, via Sermages en Moulins Engilbert weer naar huis. Paar prachtige binnenweggetjes genomen, waar ik nog nooit eerder was geweest. En zowaar , bijna een abonnement op een ree met 2 kleintjes op zondag. Bij Champve, pal onder de huizen in een weitje waar je vanuit de auto niet kan inkijken, maar vanaf de fiets wel. Op slechts een tiental meters afstand, stond het drietal te grazen. Snel het fototoestel uit mijn fietshemd-achterzak gevist. Nu maakt dat toestel als de lens naar voren schuift een geluid. Dat deed de familie ree omhoog kijken en weg sprongen ze. Jammer , ik had ze graag bij deze aflevering getoond.
Kon merken dat ik na de ontdekking van Certiaux op Hemelvaartdag niet meer op de fiets had gezeten. Eenmaal afgestapt in Champ een bietsje wankel op de benen, terwijl ik toch echt even dacht dat ik Pieter Weenink was, of ex post nog beter Rasmussen. De Bolletjestrui is niet meer voor me weggelegd, terwijl ik voor mijn gevoel toch echt hele goede benen had tijdens het fietsen.
Na de douche lekker een uurtje in de hangmat. Dat dacht ik tenminste. Mij goede oor is dermate gewend aan de absolute rust van Champrobert, dat het oorverdovende gegier van liefst 2 bosmaaiers tegelijkertijd ( Pa Leleu heeft die van zijn zwager er ook maar bij gehaald), me naar binnen heeft gejaagd,
Voortaan ga ik het weekend dat de Parijzenaars aankomen lekker naar het Lac.
